سياستمدار انسان‌ها را به دو دسته تقسيم مي‌كند: ابزار و دشمن. يعني فقط يك طبقه را مي‌شناسند و آن هم دشمن است. فردریش نیچه

از صحبت یاران دمشقم ملالتی پدید آمده بود سر در بیابان قدس نمودم و با حیوانات انس گرفتم تا وقتی که اسیر فرنگ شدم در خندق طرابلس با جهودانم به کار گل بداشتند یکی از روسای حلب که سابقه ای میان ما بود گذر کرد و بشناخت و گفت ای فلان این چه حالتست گفتم چه گویم

همی گریخت از مردمان بکوه و بدشت                  که از خدای نبودم به آدمی پرداخت

قیاسم کن که چه حالم بود در این ساعت                  که در طویله نامردمم بباید ساخت

پای    در    زنجیر     پیش     دوستان                   به که  با  بیگانگان   در   بوستان

بر حالت من رحمت آورده و به ده دینار از قیدم خلاص کرد و با خود به حلب برد و دختری که داشت بنکاح من در آورد به کابین صد دینار مدتی بر آمد بدخوی ستیزه روی نافرمان بود زبان درازی کردن گرفت و عیش مرا منغض داشتن

زن بد درسرای مرد نکو                      هم در این عالمست دوزخ او

زینهار از قرین بد زنهار                      و   قنا   ربنا   عذاب    النار

باری زبان تعنت دراز کرده همی گفت تو آن نیستی که پدر من ترا از فرنگ باز خرید. گفتم بلی من آنم که به ده دینار از قید فرنگم باز خرید و به صد دینار بدست تو گرفتارم کرد.

شنیدم   گوسپندی   را   بزرگی             رهانید از دهان و دست  گرگی

شبانگاه کارد  در حلقش  بمالید             روان  گوسپند   از  وی    بنالید

که از چنگال  گرگم در  ربودی             چو دیدم عاقبت خود گرگ بودی