یونگ روانشناس سویسی 5 کهن الگو را معرفی می کند که در تمام انسان ها وجود دارد:

1- نقاب. بیانگر این اسن که همه ی آدم ها نقابی دارند که اهر آنها را می پوشاند و از پشت این نقاب با مردم رفتار می کنند و به آنها دروغ می گویند و اگر بخواهند نقاب را بردارند در این صورت به خود دروغ گفته اند ، پس در هر صورت مردم دروغ گواند.

2 و 3- تایچی یا انیما و انیموس.

انیما یا خاصیت زنانگی بیانگر این است که مردان باید کمی خوصیت زنانگی داشته باشند و انیموس یا خاصیت مردانگی نیز بیانگر این واقعیت است که زنان نیز باید کمی ویژگی مردان را دارا باشند.

4- سایه

بیانگر غریزه ی جنسی می باشد که باید به موقع ارضا شود و در صورت خنثی سازی آن تاثیر به سزایی بر روان انسان دارد و در صورت باز گذاشتن آن انسان را از جامعه ی خود طرد می کند.

5- خود

در آوار مغرورانه ي شب ، آوازي بر آمد

كه نه از مرغ بود و نه از دريا.

و بار خستگي  تبار خود را همه

من

بر شانه هاي  فرو افتاده ي خويش

پیاده ای سرو پا برهنه با کاروان حجاز از کوفه بدر آمد و همراه ما شد و معلومی نداشت خرامان همی رفت و می گفت :

نه به استر سوارم نه چه اشتر زیر بارم                       نه خداوند    رعیت   نه غلام   شهریارم

غم   موجود  و  پریشانی   معدوم  ندارم                        نفسی می زنم آسوده و عمری می گذارم

اشتر سواری گفتش ای درویش کجای روی بر گرد که به شختی بمیری ؛ نشنید و قدم در بیابان نهاد و برفت. چون به نحله محمود در رسیدیم توانگر را اجل در رسید و بمرد . درویش ببالینش فراز آمد و گفت ما به سختی بنمردیم و تو بر بختی بمردی

شخصی همه شب بر سر بیمار گریست               چون روز آمد بمرد و بیمار بزیست

ای    بسا   اسب    تیزرو    که     بماند                که  خر  لنگ   جان   بمنزل   برد

زآنگه که ترا بر من مسکین نظر است

آثارم که از آفتاب مشهورتر است

گر خود همه عیب ها بدین بنده درست

هر عیب که سلطان بپسندد هنر است

گلی خوشبوی در حمام روزی

رسید از دست محبوبی به دستم

بدو گفتم که مشکی یا عبیری

که از بوی دلاویز تو مستم

بگفتا من گلی ناچیز بودم

ولیکن مدتی با گل نشستم

کمال همنشین در من اثر کرد

رو سر بنه به بالین تنها مرا رها کن

ترک من خراب شبگرد مبتلا کن

ماییم و موج سودا شب تا به روز تنها

خواهی بیا ببخشا ، خواهی برو جفا کن

دردیست غیر مردن کان را دوا نباشد

پس من چگونه گویم کاین درد را دوا کن

در خواب دوش پیری در کوی عشق دیدم

با دست اشارتم کرد که عزم سوی ما کن.........................

گفت و به وصل رسید

 نمایش تراژدی

"نيچه در نمايش تراژدي تصويري از زندگي يونان باستان پرداخته بود كه كاملا نقطه ي مقابل نظر رايجي بود كه در اين زندگي هماهنگ ي و اعتدال فكورانه اي مي ديد. نيچه، درست بر عكس ، يونيان را خشن و نيرومند ، حسود و تشنه ي قدرت ، و مردماني پر تلاش و با اراده تصوير مي كرد كه اشتهايي باور نكردني براي انواع  و اقسام رقابت داشتند ، نه فقط رقابت هاي قهرماني نظير مسابقات المپيك ، بلكه رقابت ميان نمايشنامه نويسان ، جدلگران ، شاعران ، سياست مداران ، ودست آخر ، رقابت دائم و كشمكش براي قدرت ، نظير جنگ هاي پلوپنزي. بنابراين ، هنر يوناني ، نمونه ي  درخشان كمال زيبايي شناختي ، از بطن رنجهاي كشمكش هاي عظيم سر بر آورده است.خصوصا تراژدي يوناني حاصل دو نيروي رقيب است كه نيچه آنها را «آپولوني» و «ديونوسوسي» اصطلاح مي كرد

اصطلاحاتي كه از نام خداي آفتاب و خداي شراب يوناني بر ساخته بود.

نيروي آپولوني رانشي به سمت شكل و قالب ، نظم ، و خردپذيري است؛ اين نيرو مردم را با نهان كردن و حشتهاي زندگي در پشت حجاب توهم از واقعيت هاي  هستي بر كنار مي كند. اين نيرو روياي فرديت را پديد مي آورد و مارا از آشفتگيهاي در هم بافته ي همه ي خلقت حفظ مي كند. ز سوي ديگر آنچه در نيروي ديونوسوسي به بيان در مي آيد دقيقا همين وحدت همه ي خلقت است. نيرويي كه مدام در جهد است كه سدها و موانع وهمي ميان افراد و طبيعت را فرو شكند.از اين جهت اين نيروي دیونوسوسي است كه واقعيات را بيان مي كند: نه آن واقعيتي كه گمان مي بريم در زندگي روزانه ي ما يا فرهنگمان هست ، بلكه قدرت متحرك غير عقلاني جهان ،«خواهش» شو پنهاوري و يگانگي ازلي.در واقع فقط نشئه و سرمستي مي تواند براي لحظه اي كوتاه به فرد امكان دهد  كه با واقعيات ديونوسوسي يكي شود ، همانگونه كه در مراسم باكخوسي در اساطير يونان باستان اتفاق مي افتد.و آن فراموشي كه با پايان مستي همراه است امكان مي دهد كه نيروي ديونوسوسي آغازگر به فراموشي سپردن  اين نكته باشد كه چقدر زندگي انسان تهي از معناسن و چقدر انسان در برابر نيروهاي "خواهش" عاجز و ناتوان است".

تاری ز زلـــــــــف ان صنـــــــــــــــــــم بر گردن ایمــــــــــــان فکن

ای شیــــــــــخ تا پیدا کنی سر رشــــــــــته ی گم شده ات را

در فراسوي مرزهاي تن ات تو را دوست مي دارم.

آينه ها و شب پره هاي مشتاق را به من بده

روشني وشراب را

آسمان بلند و كمان گشاده ي پل

پرنده ها و قوس و قزح را به من بده

و راه آخرين را

در پرده يي كه مي زني مكرر كن

در فراسوي مرزهاي تن ام تو را دوست مي دارم.

و در آن دور دست بعيد

كه رسالت اندام ها پايان مي پذيرد

و شعلع و شور تپش ها و خواهش ها

به تمامي فرو مي نشيند

و هر معنا قالب لفظ را وا مي گذارد

چنان چون روحي

كه جسد را در پايان سفر ، تا به هجوم كركس هاي پايان اش وانهد...

در فراسوي عشق تو را دوست دارم ،

در فراسوي پرده و رنگ.

در فراسوي پيكرهاي مان

با من وعده ي ديداري بده...

ئ در شماره حماقت های تان از گناهان نکرده ی من افزون تر است

باشما مرا هر گز پیوندی نبوده است

از مردان شما ادمکشان را و از زنانتان به روسبیان مایل ترم

من از خداوندی که در های بهشتش را به روی شما خواهد گشود ، به لعنتی ابدی دل خوش ترم

همنشینی با پرهیزکاران و همبستری با دختران دست ناخورده در بهشتی آن چنان ارزانی تان باد

من پرومته ی نا مرادم که کلاغان بی سرنوشت را از جگر خسته ی خود سفره ای جاودان گسترده ام

گوش کنید ای شمایان که نشسته اید

به تماشای قربانی بیگانه که منم

با شما مرا  هرگز پیوندی نبوده است.......بیگانه

بگذار سر به سینه من تا که بشنوی
آهنگ اشتیاق دلی دردمند را
شاید که بیش از این نپسندی به کارعشق
آزار این رمیده سردر کمند را
بگذار سر به سینه من تا بگویمت
اندوه چیست عشق کدام است غم کجاست
بگذار تا بگویمت این مرغ خسته جان
عمریست در هوای تو از آشیان جداست
بگذار تا ببوسمت ای نوشخند صبح
بگذار تا بنوشمت ای چشمه شراب
بیمار خنده های توام بیشتر بخند
خورشید آرزوی منی گرمتر بتاب
دلتنگم آنچنانکه اگر بینمت به کام
خواهم که جاودانه بنالم به دامنت
شاید که جاودانه بمانی کنار من
ای نازنین که هیچ وفا نیست با منت

تا باز کنی بند قبا صبح رسیده است